Το μεγαλοχώρι της επαρχίας Κερύνειας και της Κύπρου με συνεχή παρουσία από τα Νεολιθικά και Χάλκινα Χρόνια. Απέχει εννέα χιλιόμετρα από τη Λευκωσία, διοικητικά όμως ανήκει στην Κερύνεια.
Το Δίκωμο μέχρι το 1974 ήταν ένα ζωντανό κύτταρο της Κυπριακής κοινωνίας, συνεχώς αναπτυσσόμενο. Δε γνώριζε αστυφιλία. Οι πέντε χιλιάδες κάτοικοι του ήταν ανοιχτόμυαλοι, προοδευτικοί και δουλευταράδες. Καθημερινά με λεωφορεία και ιδιωτικά αυτοκίνητα μετέβαιναν κυρίως στη Λευκωσία για να εργαστούν σε εργοστάσια, βιοτεχνίες καταστήματα, υπηρεσίες. Οι υπόλοιποι έμεναν στο χωριό και ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, με την παρασκευή τζιονιού ή με άλλες εργασίες.
Στο Δίκωμο λειτουργούσαν δύο δημοτικά σχολεία με 250 περίπου μαθητές. Δεν υπήρχε Γυμνάσιο και οι μαθητές φοιτούσαν σε Γυμνάσια της Λευκωσίας. Μερικοί συνέχιζαν τις σπουδές τους στην Ελλάδα ή και αλλού.
Στο Δίκωμο λειτουργούσαν δυο μεγάλες εκκλησίες, του Προφήτη Ζαχαρία (κατεδαφίστηκε από τους Τούρκους) στο Πάνω Δίκωμο και του Αγίου Γεωργίου στο Κάτω Δίκωμο. Η τελευταία μετατράπηκε και χρησιμοποιήθηκε ως τζαμί για μερικά χρόνια. Υπήρχαν όμως κι άλλες μικρότερες εκκλησίες και παρεκκλήσια. Κυριότερη αυτή της Παναγίας των Περβολιών που γιόρταζε στις 8 Σεπτεμβρίου.
Οργανωμένο κοινωνικό σύνολο το Δίκωμο με δεκάδες καταστήματα και δυο κινηματογράφους, τρία σωματεία, τον Αχιλλέα, το Μάτση και τον Απόλλωνα με πλούσια πολιτιστική, αθλητική δράση και προσφορά.
Πρωτοπόροι όμως και στους εθνικούς αγώνες οι Δικωμίτες. Αγκάλιασαν με αγάπη το Μάτση, στελέχωσαν και φιλοξένησαν λόχους στρατιωτών το ‘64-‘74 και πρόσφεραν τα παιδιά τους θυσία για τη Λευτεριά και τη Δημοκρατία της Κύπρου το ‘74.
Αυτό είναι το Δίκωμο που βρίσκεται πάντα στην καρδιά μας και μας περιμένει.
Απογραφή Πληθυσμού του 1973
