Αμιγές ελληνικό χωριό στου βόρειους πρόποδες του Πενταδάκτυλου περί τα 8,5 χλμ Νοτιοδυτικά της πόλης της Κερύνειας και δύο μόλις χλμ δυτικά του φρουρίου του Αγίου Ιλαρίωνα, σε υψόμετρο 320 μέτρα στο κέντρο του χωριού. Το Κάρμι καταλείφθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα στις 24 Ιουλίου 1974 όπου όλοι οι κάτοικοι του προσφυγοποιήθηκαν σε όλες τις ελεύθερες πόλεις της Κύπρου και στο εξωτερικό.
Το Κάρμι το 1973 είχε 528 κατοίκους. Το ανάγλυφο, σε ολόκληρη σχεδόν την διοικητική του έκταση φθάνει τα 16 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι τραχύ με απότομες πλευρές και στενές βαθιές κοιλάδες. Στα νότια του χωριού το υψόμετρο αυξάνεται με ψηλές βουνοκορφές οι κυριότερες από αυτές είναι ο Άγιος Ιλαρίωνας με υψόμετρο 725 μέτρα στα νοτιοανατολικά, και οι κορφές Κουρδέλλα και Προφήτης Ηλίας στα νοτιοδυτικά με υψόμετρα 856 και 888 μέτρα αντίστοιχα. Το χωριό δέχεται μια μέση ετήσια βροχόπτωση περί τα 550 χιλιοστόμετρα.
Στην περιοχή του χωριού πριν την εισβολή του 1974 καλλιεργούντο κυρίως ελιές και χαρουπιές, ωστόσο μια σημαντική έκταση του χωριού στα νότια αποτελούσε το κύριο κρατικό δάσος του <Κάρμι>. Οι κάτοικοι ασχολούντο κυρίως στις οικοδομικές εργασίες στην πόλη της Κερύνειας και παράλληλα με την καλλιέργεια της ελιάς και της χαρουπιάς συμπληρώνοντας έτσι τα εισοδήματά τους. Από συγκοινωνιακής άποψης το Κάρμι συνδέεται στα βόρεια με τα χωριά Τριμίθι και Άγιος Γεώργιος και μέσω αυτών με την πόλη της Κερύνειας στα ανατολικά και με τις κωμοπόλεις Καραβά και Λαπήθου στα δυτικά. Η όμορφη τοποθεσία του χωριού, το μικροκλίμα της περιοχής, η πυκνή καταπράσινη του βλάστηση σε συνδυασμό με την απαράμιλλη του θέα, προκάλεσε πριν το 1974 το ενδιαφέρον τόσο ντόπιων κατοίκων, όσο και ξένων για τουριστική ανάπτυξη. Περιμετρικά του χωριού άρχισαν να κτίζονται εξοχικά σπίτια και εντός του χωριού αναπαλαίωναν τα παλιά σπίτια.
Η ελληνικότητα του χωριού μαρτυρείται τρεις χιλιάδες χρόνια πριν κατά τη μέση εποχή του χαλκού και αυτό φαίνεται από τα ευρήματα στους αρχαιολογικούς του χώρους στις τοποθεσίες Παλιάλωνα και Λαπάτσα. Πιθανώς το Κάρμι να ήταν ένα από τα χωριά που ανήκαν στο τάγμα των Καρμηλιτών μοναχών που ήρθαν από το βουνό Κάρμηλος της Παλαιστίνης κατά τη περίοδο της Φραγκοκρατίας. Η πιο πάνω εκδοχή θεωρείται και η πιο πιθανή για το από πού πήρε το όνομά του το χωριό.
Η γειτνίαση του χωριού με το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα είχε σαν αποτέλεσμα την επέκταση των θρύλων που περιβάλλουν το κάστρο και προς το χωριό. Μεταξύ άλλων υπήρχε η εντύπωση στο Κάρμι για την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που ένωνε το Κάρμι με το κάστρο.
Η εκκλησία στο κέντρο του χωριού, κτίσμα του δεκάτου ενάτου αιώνα ,είναι αφιερωμένη στην Παναγία την Χρυσοκαρμιώτισσα και γιόρταζε στις 8 του Σεπτέμβρη και την Τρίτη της Λαμπρής. Υπήρχαν επίσης περιμετρικά του χωριού τα εξωκκλήσια Άγιος Παντελεήμονας, Αγία Μαρίνα, Άγιος Εξιστράτης, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Ιλαρίωνας, Προφήτης Ηλίας και Σώτηρος.
Στο Κάρμι από τα πρώτα χρόνια της Αγγλοκρατίας λειτουργούσε σχολείο από το 1867 με πρώτο δάσκαλο τον Ιωάννη Γεωργιάδη που ήρθε από τον Καραβά και παντρεύτηκε στο Κάρμι.
Το Κάρμι θρηνεί δεκατρείς αγνοούμενους στον πόλεμο του 1974 και έναν από το 1964. Οι Καρμιώτες ίδρυσαν το δικό τους Προσφυγικό Σωματείο και έκτισαν οίκημα σε τουρκοκυπριακή γη στη Λακατάμεια και χρησιμοποιείται σαν τόπος συνεύρεσης όλων των Καρμιωτών. Στον περίβολο του οικήματος οι Καρμιώτες ανήγειραν μνημείων πεσόντων και αγνοoυμένων συγχωριανών τους και τιμούν την μνήμη τους τη δεύτερη Κυριακή του Ιουλίου κάθε χρόνου.
Απογραφή Πληθυσμού του 1973
